Культура

Серп – лепш за газонакасілку

серп иТак лічыць амаль 94-гадовая лунінчанка Вера Рыгораўна ВАНЮК.

Ідучы па вуліцах былога ўрочышча Баханова, іншы раз бачыш жанчыну, якая, перагнуўшыся долу, сярпом зразае расліны ўздоўж агароджы двара. І не для таго, каб траву на корм хатняй жывёле назбіраць:

– Не магу дапусціць, каб зелле кідалася ў вочы праходжым. Наша вуліца Таганава прыгожая, заасфальтаваная, шмат новых дамоў. Хочацца,  каб і мая  старэнькая хата пасавала наваколлю.

А дом жа – у вельмі прыдатным стане, хаця пабудаваны амаль 60 год таму. Гаспадыня нарадзілася ў цэнтры горада – 13 снежня 1919 года. Замуж выйшла пасля вайны:

– Каля бацькоўскага пляца хацелі ўзяць участак для ўзвядзення дома. Не далі. Прапанавалі на ўскрайку Лунінца. Прыжылася – і задаволена.

Вера Рыгораўна захапляе пазітыўным поглядам на рэчаіснасць! Зразумела, складана без мужа – памёр некалькі год таму. Разам выгадавалі чацвёра дзяцей. На жаль, толькі трое засталося:

– Раптоўна не  стала  сына. Жыў у Падмаскоўі. Добры працаўнік быў, цудоўны катэдж пабудаваў сабе, з басейнам… І адзін унук памёр – разумны і выхаваны… Але яшчэ восем маю на долю. Жывуць у розных гарадах, усе атрымалі вышэйшую адукацыю. Застаецца толькі дзякаваць Богу – і за жалобу, і за радасць…

Вера Рыгораўна прыроўнена да катэгорыі ветэранаў вайны як удзельнік аднаўлення прыфрантавых чыгунак. Пасля вызвалення Беларусі з ліпеня 1944-га працавала ў пякарні аддзела рабочага забеспячэння станцыі Лунінец. Праз тры гады ўладкавалася на іншую пасаду:

– Афіцыйна яна называлася “дастаўшчык дакументаў”, але прывыклі казаць “вызыўная”. Тэлефоны не ўсе мелі. Як трэба кагосьці тэрмінова на дзяжурства выклікаць, мне і даручалі. Чыгунка павінна працаваць без перапынку. Усведамляючы гэта, набегалася па горадзе. Здаецца, проста лятала… Некаторыя не хацелі мяняць вызначаныя планы, хаваліся ад мяне. Даводзілася і пад ложак заглядваць! Сама дакладна выконвала прафесійныя абавязкі – і ад іншых патрабавала таго ж…

Аб працавітасці Веры Рыгораўны можна расказваць шмат. Яна не здаецца ўзросту, імкнучыся рабіць усе справы, як і раней. Тры гады таму, наведаўшы сядзібу (дагледжаны агарод – таксама справа клапатлівых рук старажыла), былі ўражаны і ўсхваляваны: самастойна пабяліла столь і печ у кухні! Хаця дапамагае сям’я дачкі, што жыве ў Лунінцы (другая – у Брэсце, яшчэ адна – у Мастах, дарэчы, працуе дзяжурнай па станцыі):

– Штовечар зяць прыязджае. Канешне, упікне: няма чаго рабіць, дык за  серп  схапілася? А мне ж хочацца папрацаваць. У мяне тады і апетыт лепшы, і настрой добры, і сон мацнейшы. Пакуль жывеш на зямлі, знойдзеш справу.

У нашай пярвічнай ветэранскай арганізацыі многія былыя чыгуначнікі ўражваюць актыўнай жыццёвай пазіцыяй. Але і тут вылучаецца Вера Рыгораўна! Арганізуем экскурсіі – яна першай прыйдзе да аўтобуса. Запрашаем на канцэрты – заўсёды ўшануе сваёй прысутнасцю артыстаў на сцэне ДК чыгуначнікаў. Праўда, пасля 90-годдзя ветэрана часта суправаджае хтосьці з родных… Для сучасных работнікаў станцыі Лунінец адны з самых шчым-лівых успамінаў – як Вера Рыгораўна прыносіла яблыкі з уласнага сада і частавала нас прама ў кабінетах… А як шчыра заўсёды дзякуе за элементарныя праявы ўвагі:

– На 9-ае Мая, Дзень Незалежнасці,  у прафесійнае  свята чыгуначнікаў мяне наведвае кіраўніцтва станцыі. Заўсёды – з  сумкай прадуктаў і грашовай прэміяй. Быццам і не галодная, і пенсіі хапае, але так прыемна, што не забываюць.

Вера Рыгораўна гаворыць, што ўзвядзенне новай царквы быццам адкрыла “другое дыханне”:

– Вырасла ж на Царкоўнай – цяпер вуліца Гагарына. І калі тут асталявалася, засталася адданай храму. На  службы ішла праз мост,  калі спяшалася – бегла праз рэйкі, праз чыгунку. З цягам часу шлях стаў непераадольным… І колькі ж цяпер радасці! Люблю ўсіх людзей, але асаблівае замілаванне выклікаюць дзеці. Іх так многа ў царкве! Прычашчаюцца, моляцца. Гляджу на нашу светлую будучыню – і душа спявае. Іду на  службу кожную нядзелю,  у кожнае  свята. Калі падыходжу цалаваць крыж, бацюшка заўсёды жадае: “Дай Бог вам дажыць да ста год і далей!”. Гэтыя  словы акрыляюць,  не даюць адчуць цяжар пражытых год. Шчаслівая,   вяртаюся  дамоў  са  спадзяваннямі праз тыдзень зноў выйсці на дарогу да храма…

Показать больше

Похожие статьи

Одно Сообщение

  1. цикава, хто аўтар публикацыи? И ци трымаў ён хоць калі ў руках той серп, каб так безапеляцыйна сцвярджаць? Разумею, што трэба было цікавей расказаць пра гэтую незвычайную жанчыну, але ж лапшу на вушы даверлівым чытачам не вешайце!

Кнопка «Наверх»
Закрыть
Закрыть