ЦУДЫ ЗБЫВАЮЦЦА, калі шчыра ў іх верыць

Працягваюцца вандраванні рэдакцыйнага Дзеда Мароза са Снягуркай з раённай арганізацыі ГА “Беларускі саюз жанчын” па адрасах, дзе жывуць абдзеленыя здароўем непаўналетнія і дарослыя жыхары Лунінеччыны, а таксама сем’і, у якіх выхоўваюцца прыёмныя дзеці.

Домік, окнамі на царкву

Утульны жоўты домік Сцяпана КЕЗЯ з Луніна бачна здалёк. Адчуваецца гаспадарская рука – усюды парадак і чысціня. Падышлі бліжэй – замок. І, магчыма, паехалі б далей па іншых адрасах, ды адчувалася, што ў доме хтосьці ёсць. У некалькіх кроках ад параднага заўважылі яшчэ адзін уваход. 80-гадовы гаспадар, страціўшы жонку, цяпер карыстаецца толькі ім. Сам даглядае і сына-інваліда, якому хутка будзе 40 год. Пад час нашага наведвання якраз рабіў з ім гімнастычныя заняткі. Мужна трымаецца Сцяпан Сцяпанавіч, нягледзячы на свой узрост і выпрабаванні – стараецца як мага больш рухацца і падтрымліваць сябе ў тонусе. А яшчэ веры дадае царква, якая мяжуе з дваром Кезяў.

Чароўны свет дабрыні

– Дзень добры, падкажыце, калі ласка, дзе ваш дом знайсці? – А хто гэта? – Дзед Мароз са Снягуркай да вас. Падарункі прывезлі! З такога незвычайнага дыялогу пачалося наша знаёмства з Сяргеем АБРАЎЦОМ з Луніна. Іх дом, размешчаны быццам на хутары, адразу і не знойдзеш. Ветлівы гаспадар падказаў як лепш дабрацца, і хутчэй сам выйшаў на вуліцу, не паверыўшы, што і да іх з матуляй завіталі казачныя персанажы. Жыць ім, вядома ж складана. Адна толькі дарога да магазіна і назад заняла б некалькі часоў. Таму харчовы набор быў вельмі дарэчы ў сям’і. Сяргей Іванавіч, маючы першую групу інваліднасці, не сядзіць, склаўшы рукі – вырабляе прыгожыя рэчы з дрэва. Паціхеньку завіхаецца па гаспадарцы матуля, хоць шторазу гэта больш складана 83-гадовай жанчыне.

Сонейка ў акенцы

У доме ТРУХНОВЫХ з Луніна прадстаўнікі грамадскіх арганізацый – не вельмі частыя госці, нягледзячы на тое, што ў сям’і 4 інваліда. Ганна Васільеўна да выхаду на заслужаны адпачынак працавала ў гандлі, крыху – у калгасе. Сын Васіль – інвалід з дзяцінства. Абмежаваны ў фізічных магчымасцях і яго жонка Святлана і дачка Вікторыя. Спадзяемся, што змаглі хоць на некалькі хвілін прынесці радасць у вялікую сям’ю. Крывіначкі Надзея Сямёнаўна ХЛУД з Луніна замяніла ўнукам бацькоў. Так сталася, што сын быў асуджаны, а маці пазбавілі бацькоўскіх правоў. Некаторы час дзеткі знаходзіліся ў сацыяльным прытулку, але сэрца бабулі шчыміла ад гэтага. Нягледзячы на ўзрост, жанчына аформіла неабходныя дакументы і забрала ўнукаў да сябе.

Баба Маруся –

так ласкава назвала мясцовая жыхарка Марыю Трафімаўну БАГДАНЕЦ, калі наш аўтамабіль прыпыніўся каля аднаго з дамоў у Вульцы 1. Толькі добрымі словамі адгукаюцца аб ёй аднавяскоўцы. У жыцці гэтай жанчыны складанасцяў хапала. Дзяцінства прыпала на часы ваеннага ліхалецця, тады ж страціла нагу. Нягледзячы ні на што, старанна працавала на карысць мясцовай гаспадаркі: улікоўшчыкам, прыёмшчыкам малака. Некаторы час нават жыла ў палявым лагеры на Прыпяці. У вялікім доме Марыя Трафімаўна сустрэла сваё 80-годдзе. Часам наведваюць пляменнікі, пры неабходнасці дапамагаюць. Убачыўшы Дзеда Мароза са Снягуркай, на вачах сталай жанчыны выступілі слёзы: “Не трэба, родненькія, мне нічога. Вы лепш аддайце падарунак таму, хто мае ў ім яшчэ большую патрэбу”. Вялікі дзякуй фермерам Рыгору Богдану і Эдуарду Чэркасу, райкаму прафсаюза работнікаў адукацыі і навукі на чале са старшынёй Нэлі Рафаловіч і валанцёрам раённай арганізацыі Чырвонага Крыжа на чале з Таццянай Кацубай, а таксама ўсім неабыякавым да акцыі людзям за падтрымку і падарункі.

Показать больше

Похожие статьи

ЦУДЫ ЗБЫВАЮЦЦА, калі шчыра ў іх верыць

Цеплыня, дабрыня, спагада… За гэтымі простымі словамі цэлы свет незвычайных пачуццяў, без якіх жыццё губляе яркія фарбы, прычым як для тых, хто чакае падтрымкі ад бліжняга, так і для тых, хто можа яе аказаць… У гэтым упэўніліся падчас перадкалядных вандраванняў з Дзедам Марозам і Снягуркай па адрасах, дзе жывуць абдзеленыя здароўем непаўналетнія і дарослыя жыхары Лунінеччыны, а таксама сем’і, у якіх выхоўваюцца прыёмныя дзеці. Адправілі іх у шлях з падарункамі рэдакцыя газеты “Лунінецкія навіны”, раённыя арганізацыі ГА “Беларускі Саюз жанчын” і беларускага таварыства “Чырвоны Крыж”.


ДАБРО ВЯРТАЕЦЦА ДАБРОМ

Аказваецца, з узростам не ўсе страчваюць веру ў цуды.

Жыхарка Вічына Любоў Пятроўна Майсак – інвалід з дзяцінства, вельмі ўзрадавалася, калі на парозе свайго невельмі ўтульнага па сучасных мерках дома ўбачыла казачных асоб. Тут жа схапіла тэлефон і, блытаючыся ў словах, паведаміла “навіну” сваёй адзінай 23-гадовай дачцэ. Не марудзячы Святлана з’явілася на кліч матулі. Здзівіла і тое, што на поўным сур’ёзе ўспрыняў прапанову Дзеда Мароза расказаць вершык гаспадар сядзібы Уладзімір, інвалід 3 групы… Атрымаўшы падарунак – набор прадуктаў (а гэта разнастайныя крупы, макаронныя вырабы, мука, алеі…) – шчаслівая такой незвычайнай увагай Любоў Пятроўна апранула сваё лепшае адзенне і выйшла на двор, каб сфатагравацца на памяць аб цудоўным імгненні дагэтуль небагатага на прыемныя сюрпрызы свайго гаротнага жыцця, светлай кропляй у якім з’яўляецца хіба што Святлана, якую Бог надзяліў і розумам, і прыгажосцю. Праўда, дзяўчына, якая мае спецыяльнасці швачкі і прадаўца, нідзе не працуе. Маўляў, паўгода таму пераехала з Баранавіч, а работы па спецыяльнасці ў роднай вёсцы яшчэ не знайшла…

КАЛІ ПОБАЧ СУСЕДЗІ

Вельмі дарэчы навагоднія падарункі аказаліся і для сям’і Кульгуноў з Кажан-Гарадка.

Так распарадзіўся лёс, што немалады бацька больш як дзесяцігоддзе вымушаны самастойна даглядаць свайго хворага і даўно ўжо дарослага сына. На дзень наведвання Уладзімір Аляксеевіч знаходзіўся ў Пінскай бальніцы, а за сынам прыглядвалі суседзі – пенсіянеры Іван Пятровіч і Алена Міхайлаўна Андрушы. Людзі добрай душы, яны і ў хаце прапальвалі, і есці небараку насілі, не патрабуючы ніякай платы за свае паслугі: – Шкадую гэтую сям’ю. Вельмі цяжка жывуць, на адну пенсію старога. Інваліднасць на сына ён так і не аформіў. Магчыма, дакументаў неабходных не маюць. У Кажан-Гарадок яны прыехалі з Казахстана ў асірацелы дом бабулі. Радні ў іх няма, таму і дапамагаем, чым можам. Часцей муж завітвае. Па натуры недаверлівыя да чужых, яны яго больш разумеюць, – расказала Алена Міхайлаўна, вывеўшы нас з прыземістай цёмнай хаціны на свежае паветра пераднавагодняга дня…

АДНА, АЛЕ НЕ ЗАБЫТАЯ

Невялічкі домік Марыі Іванаўны Ільіч у Цне адшукалі не адразу, хоць і знаходзіўся ён на цэнтральнай вуліцы паблізу магазіна. Добрая і ветлівая бабулька была вельмі рада, завітаўшым да яе гасцям. Адразу ж папрасіла прабачэння, што не мае пачастункаў і была задаволена, што ёй іх уручылі казачныя персанажы. Паверыўшы ў цуд, яна з задавальненнем расказала пра сваё адзінокае жыццё, пра пляменніцу, якая часценька дасылае пасылкі з Масквы, і пра “паштальёнку” Свету, што прыносіць ёй паштоўкі. Маючы слабы слых, жанчына неўпапад адказвала на пытанні, аднак не злавалася, калі мы нешта не разумелі, а толькі ўсміхалася і спрабавала, як магла, выправіць дапушчаную памылку. Пры гэтым твар яе ззяў дзіўным святлом, ідучым з глыбіні душы. Той жа слабы слых не дазволіў нам выявіць колькі ёй гадоў і даведацца, ці трымае яна гаспадарку. Апошняе адкрылася само: калі выйшлі на парог, да нас падбегла чародка пярэстых курачак. “Гэта мае”, – ціхенька ўсміхаючыся растлумачыла Марыя Іванаўна.

МІР І ЛАД ПАСЯЛІЛІСЯ ПАД ДАХАМ

Прыходу Дзеда Мароза і Снягуркі ніколькі не здзівіліся ў доме Яўгеніі Рыгораўны Петрушэвіч у Язвінках. Разам са сваімі трыма дзецьмі гэтыя спагадлівыя да чужой бяды людзі выхоўваюць і прыёмных – 12-гадовага Арсенція і 15-гадовую Яну Варонічаў. Толькі 6 месяцаў дзеці жывуць у новай сям’і, аднак упершыню завітаўшаму сюды чалавеку, здаецца, што тут так было заўсёды. Настолькі цёплая і простая атмасфера пануе ў добра дагледжаным доме. Асноўным ядром, якое прыцягвае і згуртоўвае ўсіх дзяцей, падалася 3-гадовая гарэзлівая Дзіначка. Пад вясёлыя падбадзёрванні старэйшых яна і вершык расказала, і песеньку спела. Скарыстаўшыся незвычайнай сустрэчай, не забылі дзеці нагадаць Дзеду Марозу і Снягурцы і яшчэ аб адной важнай падзеі ў сям’і – свой чарговы, 11-ты, дзень нараджэння 30 снежня сустракаў іх брацік Сашка. Чароўны сувенір, уручаны хлопчыку ў пераднавагодні час Дзедам Марозам, будзе яму сапраўдным абярэгам ад жыццёвых няўзгод і асвеціць шлях да шчасця.

ПАЎНАТУ ЖЫЦЦЯ НАДАЮЦЬ ЗНОСІНЫ З РАВЕСНІКАМІ

У сям’і Таццяны Мікалаеўны Світа выхоўваюцца трое дзетак: паўтарагадовая Сашка, 4-гадовая Вольга і 6-гадовы Клім. Хлопчык хварэе, але дзякуючы клопату родных і блізкіх не адчувае сябе забытым. Вось і напярэдадні наступаючага новага года матуля павезла яго на святочны ранішнік, арганізаваны для дзяцей у Цэнтры карэкцыйнага развіцця ў Лунінцы, а клопат пра маленькую Сашку на гэты час узяла на сябе бабуля Вольга Іванаўна Грыневіч. Старшыня таварыства “Чырвонага Крыжа” Таццяна Кацуба, пад пастаянным наглядам якой знаходзіцца гэтая сям’я, з задавальненнем уручыла дзяўчынцы цацкі, а за падарункам для Кліма папрасіла маму загляуць у “офіс” грамадскай арганізацыі.

СЯМЕЙНЫ СКАРБ

Дзіма, Віталік, Наташка – асноўны скарб сям’і Давыдчыкаў з Дварца. Нягледзячы на тое, што сярэдні сын – інвалід дзяцінства, Святлана Андрэеўна не адчайваецца: 8-гадовага хлопчыка наведваюць на даму настаўнікі, а яшчэ зусім нядаўна непаслухмяныя яго ножкі пачалі ўтрымліваць яго падчас руху. Праўда, у гэтым яму дапамагаюць і ўчэпістыя ручкі: узяўся за стол і пайшоў…

МАМА – ГЭТА ЦЭЛЫ СВЕТ

Самы любімы і надзейны чалавек для 14-гадовага Дзімкі Яцушкевіча – яго мама. Менавіта з ёй хлопчык і стаў дзяліць сваю перапаўняючую душу радасць, калі ўбачыў у доме Дзеда Мароза і Снягурку. Заліваючыся смехам і падскокваючы ад шчасця разам з мамай паспяшаўся паказаць незвычайным гасцям сваю прыгажуню-ёлку. А колькі радасці было ад падарункаў…

Показать больше

Похожие статьи

Кнопка «Наверх»
Закрыть
Закрыть