ТРЫНАЦЦАТЫ СЕЗОН…

Спякотнае сонца, ціхі ветрык, гуляючы па залацістых верхавінах калосся азімага трыцікале, рокат камбайнаў ды размераны гул аўтамабіляў – так сустрэла жніво на Ракітнянскай сістэме СВК “Дварэцкі”. Падалося, што справа, якой займаюцца хлебаробы, простая і лёгкая, але гэтае ўражанне заставалася да моманту пакуль разам са старшынёй райкама прафсаюза работнікаў АПК Васілём Клімчуком не наблізіліся да крайняга экіпажу з 8-мі працуючых тут камбайнаў. Здзівілася, калі ўбачыла на “Джон-Дзіры” лідзіруючых зараз у раённым спаборніцтве, а раней неаднаразовых пераможцаў рэспубліканскага і абласнога – Аляксандра Кіндрука і Сяргея Ільючыка. Не ўтрымаўшыся, спытала:

– Колас на ўскрайку рэдкі і дробны. Чаму вас на такі “бедны” ўчастак паставілі?

Аляксандр Іванавіч толькі ўсміхнуўся:

– А мы ніколі не прэтэндуем на лепшую ніву. Самае справядлівае спаборніцтва, калі працуем разам. Праўда, так атрымліваецца не заўсёды. Пасля таго, як закончым абмалочваць трыцікале на гэтым амаль 100-гектарным участку, наш экіпаж і “Джон-Дзір” Сяргея Калюціча і Мацвея Мацкевіча, накіруецца на ўборку ячменю. Ураджай яго сёлета незайздросны, аднак, імпартная тэхніка абмалочвае гэтую культуру найбольш якасна. Не спрачаемся, калі трэба – ідзем і працуем.

У Аляксандра Кіндрука і Сяргея Ільючыка – сёлета шосты па ліку ўборачны сезон на “Джон-Дзіры” і 13-ае жніво ў асабістым заліку Аляксандра. Якім яно будзе – пакажа час. А пакуль самы вялікі намалот у камбайнераў быў зафіксаваны тры гады таму – 2064 тоны.

На другім месцы ў раёне па намалотах ідуць Сяргей Калюціч і Мацвей Мацкевіч. Значнае адставанне ад лідараў тлумачыцца проста – іх камбайн вымушаны быў прастойваць трое сутак з-за адсутнасці рэменя, што выйшаў са строю:

– Складана цяпер даставаць запчасткі на імпартную тэхніку, – у роспачы адказаў Сяргей Калюціч.– Паломка невялікая, а прастой вось які. Будзем спадзявацца, што ў далейшым пазбегнем непрадбачаных сітуацый.

Напружаная барацьба вядзецца і сярод вадзіцеляў на перавозцы збожжа. У чым жа сакрэт “’хуткай язды і важкага кузава”, пацікавілася ў аднаго з прэтэндэнтаў на перамогу вадзіцеля Аляксандра Казуна:

– Да поўных бункераў камбайнаў пад’язджаем па чарзе. Больш збожжа перавозіць той, у каго тэхніка не ламаецца ды барты ў кузаве “нажыўлены”. Здаецца, проста, аднак, не кожнаму ўдаецца. Магчыма, старання не хапае. А яшчэ многае залежыць і ад арганізацыі работы. Мяне вось на зернеток пераводзяць, значыць, адстану ад іншых. І нічога тут не зробіш.

З першага дня на адвозцы зерня ад камбайнаў працуе вопытны вадзіцель Уладзімір Германовіч. Нягледзячы на пыл і гарачыню яго не пакідае добры настрой:

– Толькі 12 гадзін, а я пяты рэйс раблю. Да зернетока кіламетраў 12 будзе, дарога – не асфальт. Стараемся справу сваю рабіць акуратна, каб не дапусціць страт збожжа па дарозе. Разам з “калгаснымі” чатырма аўтамабілямі працуюць і два МАЗы з аўтапарка №10. Прастойваць камбайнам у гэты час недаравальна, хлеб убіраць трэба хутка, інакш непрадбачаных страт не пазбегнуць.

Маняўруючы ад камбайна да камбайна і загрузіўшы аўтамабіль з прычэпам, Уладзімір Германовіч ўзяў напрамак на зернеток. За дзень такім чынам ён перавозіць усярэднім па 60 тон зерня.

Як і ў большасці гаспадарак раёна працаўнікі на жніве ў “Дварэцкім” забяспечваюцца 2-разовым гарачым харчаваннем і спецадзеннем. Усе яны азнаёмлены з умовамі спаборніцтва і расцэнкамі. Дарэчы, у гаспадарцы самы вялікі ў раёне клін збожжавых і зернебабовых – 2427 гектараў. Унушальная і нагрузка на камбайн – 303 гектары. Аднак гэта не насцярожвае кіраўніцтва: экіпажы ўсе вопытныя, і тэмпы жніва на сённяшні дзень здавальняючыя. Адзінае, што непакоіць – гэта паўпусты колас яравых збожжавых. Тым не менш, тут абавязкова пастараюцца выканаць дзяржзаказ па продажу збожжа – 100 тон пшаніцы і 150 тон – піваваранага ячменю. Зараз пшаніца праходзіць абавязковы аналіз на наяўнасць цяжкіх металаў. Толькі пераканаўшыся, што іх утрыманне не перавышае дапушчальныя нормы, камбінат хлебапрадуктоў пачне прымацць зерне.

Показать больше

Похожие статьи

Кнопка «Наверх»
Закрыть
Закрыть