Происшествия

САМАЗАЦВЯРДЖЭННЕ

“Табе нічога за гэта не будзе, ты ж – непаўналетні”, – абнадзейвалі сябры Аляксея Дзмітровіча (імя і прозвішча зменены – рэд.), калі той “чысціў” аўтамабілі, пакінутыя гаспадарамі ў дварах. Злачынства раскрылі па гарачых слядах, і юнак прадстаў перад судом.

У школе асаблівых зорак у плане навучання не хапаў, але сярод аднакласнікаў быў сапраўдным лідарам. Да яго думкі прыслухоўваліся, каб паважалі яшчэ больш, стаў сябраваць з тымі, хто, як кажуць, быў у “аўтарытэце”. Гэта не вельмі падабалася маці. Яна падазравала, што сын змяніўся, стаў менш расказваць дзе і з кім праводзіць вольны час. Гуляць па вечарах у час вучобы бацькі не дазвалялі. І ўсё ж, Аляксей знайшоў “лазейку”.

Вечарам, пажадаўшы ўсім “добрай ночы”, пайшоў у свой пакой. А калі ў доме ўсе ляглі спаць, юнак паціху адчыніў акно і адправіўся на дыскатэку ў кінатэатр “Кастрычнік”. Тут сустрэў прыяцеляў, з якімі і правёў вечар. Пасля начных забаў у “Батыскафе” не вельмі хацелася спаць. Спачатку з кампаніяй вырашыў праводзіць дадому дзяўчыну, што жыла на вуліцы Будаўнікоў. Непадалёк ад яе дома на неахоўваемай стаянцы ў поле зроку маладых людзей трапілі аўтамабілі. Кожны выбраў сябе аб’ект і накіраваўся да яго. Аляксей падышоў да таго, што знаходзіўся на неасветленай частцы двара. Абследаваў “ВАЗ-2106” з усіх бакоў і заўважыў, што задняя дзверка не зачынена. Залез у салон, у бардачку знайшоў адвёртку, з дапамогай якой адкруціў дзве аўдыёкалонкі і дынамікі. Між справай прыхапіў аўдыёкабель і шчотку для ачысткі шкла. Усё гэта склаў у рукзак, падышоў да прыяцеляў, якім “не пашанцавала”, і пахваліўся здабычай.

Кампанія накіравалася ў бок вуліцы Чырвонаармейская. Увайшоўшы ў азарт, Аляксей уважліва глядзеў па баках. Тут яго ўвагу прыцягнуў мікрааўтобус “Фальксваген-Транспарцёр”.

– Пачакайце, я хуценька, – і падлетак “нырнуў” у цемру двара.

Дзверка і ў гэтым аўтамабілі аказалася адкрытай, а “улоў” – больш важкім: аўтамагнітола, два партаманеты і сумачка. Усяго на суму 336 тысяч рублёў. Ад некаторых дакументаў, што былі ў адным з партаманетаў, вырашыў пазбавіцца: парваў і выкінуў.

Дамоў вярнуўся таксама праз акно. Рукзак схаваў пад тахту. На наступны дзень “скарб” аднёс знаёмаму, які паабяцаў рэалізаваць здабычу.

Але хуткаі ў дом Дзмітровічаў прыйшлі супрацоўнікі міліцыі…

Апрануты па апошняй модзе малады чалавек, які прадстаў перад судом, зусім не паходзіў на злачынцу. У яго вачах былі жах і раскаянне. Аб падзеях амаль паўгадовай даўніны расказваў, быццам гэта было ўчора. Відавочна, што ён не аднойчы пахвілінна пракручваў у памяці кожны “злачынны” крок. Ён не адмаўляў сваёй віны ва ўчыненым супрацьпраўным дзеянні і запэўніў, што ў далейшым не даставіць родным такога роду непрыемнасцяў.

Маці, якая прысутнічала на судзе, расказала, што ў сына быў час падумаць: ён не толькі спыніў кантакты з “аўтарытэтнай” кампаніяй, але і значна падцягнуўся ў вучобе. Аляксей стаў больш увагі надаваць сям’і, дапамагаць па гаспадарцы, даглядаць малодшага брата…

Суд прыняў да ўвагі ўсе абставіны справы, улічыў, што раней падлетак не прыцягваўся да крымінальнай адказнасці і назначыў пакаранне ў выглядзе абмежавання волі тэрмінам на адзін год.

Хочацца верыць, што ўрок пойдзе на карысць. Хто ведае, ці ўчыніў бы юнак злачынства, калі б у аўтамабілі “ВАЗ-2106” быў спраўны замок, а вадзіцель мікрааўтобуса закрыў транспартнаы сродак? А яшчэ лепш, каб на ўсіх машынах, што знаходзяцца на неахоўваемых стаянках, гаспадары ўстанавілі сігналізацыю. Бо менавіта сваёй абыякавасцю аўтаўладальнікі самі падштурхоўваюць падлеткаў на злачынства.

Алена СІНІЦКАЯ, суддзя.

Показать больше

Похожие статьи

Кнопка «Наверх»
Закрыть
Закрыть